Manon genovese

Het grote avontuur

2008-11-07T11:01:00.000-08:00

Ik had het al jaren in mijn hoofd: een tijdje in Italië gaan wonen. Mijn beeld van Italië, gevoed door clichés die in de collectieve geest van de Nederlanders geprent zijn, was ongeveer het volgende: Overheerlijke pasta’s en pizza’s overgoten met pesto en olijfolie van de beste soort, statige gepleisterde gebouwen aan een azuurblauwe mediterranee en overal felliniaanse en pasoliniaanse types die, ondersteund door grootse handgebaren, anderen ervan proberen te overtuigen dat hùn versie van pasta all’arrabbiata de beste is die er op het hele schiereiland te vinden is. Vrolijkheid of diepe treurnis, maar altijd in een wolk van esthetiek omhuld. Italiaans design, mensen die altijd goed gekleed zijn, niet dat Nederlandse spijkerbroek-en-gympies-pragmatisme. In het derde jaar van mijn studie wijsbegeerte was het dan eindelijk zover: Ik kon het grote avontuur gaan beleven.

Om mijn dromen over Italië werkelijkheid te zien worden dacht ik dat het niet zoveel uit zou maken naar welk deel van Italië ik af zou reizen. Aangezien ik hoorde dat het Noorden goede universiteiten bezat en Milaan me sterk werd afgeraden, besloot ik naar Bologna te gaan. De naam van de stad had iets vertrouwds omdat het deed denken aan moeders spaghetti bolognese, en samen met de beroemde universiteit van de stad leken me dat wel genoeg redenen om me daar te vestigen.

Een goed halfjaar later tuurde ik vanuit mijn kamertje in een buitenwijk van de stad naar de eeuwig grijze lucht boven Bologna en bedacht ik me hoe naïef en ondoordacht deze hele onderneming was geweest. Want Bologna mag dan wel de eethoofdstad van Italië zijn, voor een vegetariër is er op culinair gebied weinig te beleven. Pizza’s in Noord-Italië zijn over het algemeen van dezelfde kwaliteit als die van de halveprijspizzeria in Nederland, de plek voor studenten met een slecht gevulde portemonnee en nog niet heel erg ontwikkeld smaakgevoel. Het echte Italiaanse palazzo, zoals het huis waarin in kwam te wonen in de advertentie werd aangeprezen, bleek wel erg ver weg te zijn van zijn originele betekenis (paleis danwel herenhuis) en was meer een ordinair flatgebouw. En het meeste dat ik van de couleur locale heb meegekregen was toen in een oud café de café-eigenaar en een vriend de door melancholie doordrenkte verhalen vertelden over het oude Bologna, toen zij nog het centrum van Italië was, de stad waar iedereen naartoe wilde, en toen het café nog drukbezocht was en gevuld met mooi jong vrouwelijk vlees voor hen om te consumeren.

Maar wat het meeste tegenviel was het klimaat. Natuurlijk, dat mediterrane klimaat uit mijn dromen dat het hele jaar aangenaam blijft, bestaat wel, alleen nou net niet in Bologna. Bologna ligt namelijk in de Povlakte tussen de bergen ingeklemd. Dat maakt dat het er heel onaangenaam koud wordt in de winter omdat door de hoge luchtvochtigheid de dauwdruppeltjes zich door je kleren een weg naar je lichaam banen en als dit eenmaal gebeurd is, het onmogelijk wordt op de rest van de dag nog een aangename lichaamstemperatuur te bereiken. En in de zomer wordt de warmte zo verstikkend dat je hoopt dat het snel weer winter zal worden. In gidsen over Bologna wordt verteld dat het in Bologna gedurende de zomermaanden zo rustig is omdat alle studenten de stad uit zijn, maar dat is niet de hele verklaring: Het is vooral omdat men het verblijf in Bologna in de zomermaanden met een minimum beperkt omdat het er niet uit te houden is door de verstikkende hitte.

Gelukkig was er nog een ding dat al die barsten in mijn idealistische beeld over Italië in stand kon houden, namelijk de oudste universiteit van de wereld: Università degli studi di Bologna, waar ik colleges zou gaan volgen. Ik had een mooi college over Aristoteles uitgezocht en ik kwam enthousiast het eerste college uitgelopen. Ik herinner me nog hoe ik door de telefoon aan een vriend enthousiast over de docent vertelde. Eindelijk eens niet zo’n boekenwetenschapper waarvan het lijkt of hij niet doorheeft dat er een zaal vol publiek in de zaal is, zo’n type die wanneer je je hand opsteekt na tien minuten pas opkijkt van het verfvlekje op het plafond waartegen hij zijn verhaal aan het houden was. Eindelijk eens een docent waarbij een persoonlijke touch in de verhalen de verhalen menselijk maakt, die niet aan een tafeltje zit en zijn verhaal opdreunt, maar iemand die levendig door de klas loopt en een boeiend verhaal vertelt. Een leraar die zijn vak verstaat, die studenten meeneemt in zijn verhaal, ze daarbij ook aankijkt en bij het verhaal betrekt, zodat docent en student samen in hun zoektocht naar kennis een reis maken door de schatten van de kennisoverlevering.

De eerste week was ik enthousiast. De tweede week was ik enthousiast en de derde week was ik nog steeds enthousiast. Dit leek de goede kant op te gaan. Zo kon ik mijn jaar in de meest on-Italiaanse stad van Italië (voor mijn gevoel dan) wel uitzitten. De vierde week was ik nog steeds enthousiast, maar begon ik mijzelf voorzichtig af te vragen wanneer de docent nou van de inleiding overging tot de harde kern van de stof, wanneer de zoektocht naar ware kennis zou beginnen. Ik had nog steeds goede hoop dat het toch goed kwam. Dit had overigens weinig met rationele overwegingen te maken maar meer met een vorm van cognitieve dissonantiereductie, oftewel: ik wilde niet tegen mezelf toegeven (en tegen de mensen die al een paar jaar mijn plannen voor het grootse Italiaanse avontuur hadden moeten aanhoren) dat ik een compleet verkeerde keuze had gemaakt en dat ik nooit binnen de stadsmuren van deze middeleeuwse stad had moeten gaan om er een jaar te gaan studeren.

Na de zesde week begon ik er vrij zeker van te worden dat we nooit bij het eerste hoofdstuk aan zouden komen, maar het hele college lang in deze inleiding zouden blijven hangen. De vorm was prachtig, maar de inhoud bleef pijnlijk afwezig. Dit besef werd helemaal helder toen mij na de bespreking van een huiswerkopdracht duidelijk werd, nadat ik mijn uiterste best had gedaan om een sluitend en goed filosofisch antwoord op de probleemstelling te geven, dat het enige wat wij geacht werden te hebben geantwoord een samenvatting was van de collegetekst uit de afgelopen zes colleges van meneer docent, keurig opgetekend in de bijbehorende lange Italiaanse zinnen en het om-de-brij-heendraaien (dat, naar wat ik leerde, in Italië niet als een teken wordt gezien dat je het eigenlijk niet begrepen hebt, maar dat als de essentie van academische exercitie wordt gezien). Mijn zwoegen tot ware kennis te komen en dat zo goed mogelijk en in mijn beste Italiaans in de 15 regels die ervoor stonden te persen, werd gehonoreerd met een - - (min min), terwijl de normering eigenlijk maar van + tot – ging, maar voor mij had de docent waarschijnlijk een speciale uitzondering gemaakt.

Verder viel vooral de manier van tentamineren op. Alle tentamens zijn mondeling. Er is een vaak een grote groep studenten die zich voor hetzelfde tentamen heeft ingeschreven. Deze studenten worden geacht wanneer het tentamen begint allemaal aanwezig te zijn bij de kamer van de docent. Volgens een volgorde die de docent ter plekke verzint, worden ze dan één voor één in het kamertje geroepen om hun tentamen af te leggen. Alle studenten die daarna nog moeten, wachten ondertussen in de gangen naast de docentenkamers. Voor mij als Nederlandse student was dit werkelijk moeilijk te geloven. Ik heb nog aan diverse studenten gevraagd of er dan werkelijk geen beter systeem voor bestond dan dit, waarop ze over het algemeen antwoordden met verhalen over hoe ze eens van negen uur ‘s ochtends tot acht uur ‘s avonds in de gangen hebben gewacht, toen de docent hen kwam vertellen dat zijn werkdag erop zat en dat ze de volgende dag terug mochten komen. Een andere student vertelde mij dat ze zelfs eens in zo’n gang de nacht had doorgebracht. Ik kon werkelijk mijn oren en ogen niet geloven en dacht dat de studenten elk moment collectief ‘grapje!’ zouden kunnen gaan roepen, gevolgd door ‘Ha, hadden we die Hollandse toch even goed te pakken’. Maar het gebrek aan organisatie schijnt een inherent onderdeel van het Italiaanse leven te zijn en ik heb hiervan nog vele voorbeelden mogen zien terwijl ik in Italië verbleef.

Hoe meer ik me begon te ergeren aan allerlei ‘typisch Italiaanse’ dingen, hoe meer ik me pijnlijk besefte hoezeer ik zelf onderdeel uitmaak van de Nederlandse cultuur. Wanneer Italianen hun liefde voor hun favoriete schrijver in overtreffende bewoordingen uitten, dacht ik: ‘Joh, doe toch normaal’ en wanneer mijn huisgenootjes elkaar overtroffen in de hoogte van hun hakken bij het uitgaan, om vervolgens de hele avond te klagen dat ze zo’n last van hun voeten hadden, kwamen er ook erg Nederlandse pragmatische spijkerbroek-en-gympies-gedachten bij me op. Toch heb ik geen spijt, natuurlijk omdat er ook veel leuke momenten waren, maar vooral omdat ik door het grote contrast tussen Nederland en Italië de goede aspecten van de Nederlandse cultuur ben gaan inzien en herwaarderen. En dan de vele regenbuien maar voor lief neem.

Trein Bologna - Genova

2008-07-02T02:54:00.000-07:00

19 juni 2008

Ik ben doodop. Weinig geslapen en wellicht met een klein gebrek aan vocht in de hersenen met dank aan de rode wijn van gister. Ik probeer de Italiaanse woorden die in mijn hoofd opkomen in het Nederlands te vertalen. Ik zit in een propvolle trein die zo richting west gaat vertrekken. De mensen doen er goed aan naar zee te gaan, want over een tijdje zal het hier in Bologna niet meer uit te houden zijn. Op het station is het in ieder geval niet uit te houden, want er zit een mevrouw door de speakers in haar nasaalste italiaans de treinen te commanderen wat ze allemaal moeten gaan doen. Ah fijn, we gaan. Tegenover mij lacht een Duits meisje mij vriendelijk en ietwat verlegen toe. Een verlegen lach, die heb ik lang niet gezien. Italianen wordt namelijk al heel vroeg geleerd dat het niet goed is om ook maar enige vorm van twijfel te laten zien of horen. Italianen moeten altijd zeker van hun zaak zijn. Dat weet de mevrouw die de treininformatie rondschreeuwde ook. Ik zou nog wel even door kunnen gaan met zeiken over wat er allemaal niet goed is aan de Italianen, maar ik heb een principiele hekel aan zeiken en aan principes moet je je houden, dat weet een echte Nederlander. Oe, daar ging ik bijna weer..

Ik zei gedag tegen mijn twee vrienden in Italie. Vincenzo, de Siciliaan die op zijn 15de van zijn warme, goedmoedige sicilie is verhuisd naar het kille Bologna, waar hij zijn leven maar aan zijn studie heeft gewijd, en Giovanna, mijn huisbazin, televisiespelletjeskijkpartner en verteller van grote visserslatijnverhalen over haar leven en de levens van anderen. Met haar 68 jaar nog steeds een vrolijke en ietwat naieve oma die haar kinderen teveel verwent en daarvan zelf de zure vruchten moet plukken. Ik zei gedag tegen de vreemde stad die Bologna heet, met haar immer grijze lucht en haar bleke bewoners die nooit een straal van de zon, als die er al is, opvangen, doordat ze zich slechts onder de befaamde bolognese portici bewegen. De stad met de studenten die op het plein rebelse communisten zijn, maar binnen in de collegezaal jaknikkers op de eerste rij. De stad met heerlijk eten, maar alleen voor non-vegetariers, want groenten behoorlijk klaarmaken kunnen ze niet. De stad die ik nooit echt goed heb kunnen doorgonden. Het enige dat ik weet is dat ze heel, heel anders is dan ik. In ieder geval heeft ze als een decor voor veel van de verhalen in mijn hoofd gediend.

Ik zeg de stad gedag met een moeizame glimlach, met de gedachte dat ik waarschijnlijk niet zo snel terug zal keren. Ik zeg de povlakte gedag, met haar moeilijke klimaat en de kleuren die altijd onhelder zijn door de vochtigheidsgraad van de lucht. Ik ga weer terug naar Genua, waar mijn bed staat, maar wat ook niet echt als een thuis heeft gevoeld –nou moet ik zeggen dat ik er dan ook weinig ben geweest – . Ik ga terug om de zee te groeten en een laatste fles wijn open te trekken met mijn Napoletaanse huisgenootje. Dan neem ik morgenochtend de trein naar Turijn, om vervolgens de bus naar Lyon te nemen, voor een weekje vakantie in Frankrijk. Alsof ik nog niet genoeg vakantie heb gehad het afgelopen jaar...

2008-06-03T09:16:00.000-07:00

Och och och och och....

Italianen en filosofie...

Laat ze lekker pasta gaan maken!

Bologna - laatste beschouwingen

2008-02-15T03:23:00.000-08:00

Ik ben weer terug in Bologna. En al is het weer nu beter, de stad wordt er niet sympathieker op. Het stinkt naar Bourgeoisie, naar mensen die niet weten wat leven is, die niet weten wat geven is. Mensen waarvan het lijkt alsof ze al liggen te rotten in hun kist, in hun bontjas, met hun geld in hun hand. Ooit schijnt Bologna een prachtige stad te zijn geweest, een vooruitstrevende stad, de modernste stad van Italie, een bolwerk van Idealen. Nu lijkt het hoogste ideaal te zijn een bepaalde distribuitie van geld en aanzien over de stad. Al het andere staat in het doel daarvan, ook studeren. De studenten zijn net zo ingedut als hun pappie en mammie. Meer voor mij en minder voor hen. Ik houd het weer voor gezien, en neem zo snel mogelijk weer de trein terug naar die vieze, chaotische havenstad.

Tief sein und tief scheinen

2008-02-14T00:58:00.001-08:00

Ah, Nietzsche is het met me eens.
"Wer sich tief weiss, bemuht sich um Klarheit; wer der Menge tief scheinen mochte, bemuht sich um Dunkelheit. Denn die Menge halt Alles fur tief, dessen Grund sie nicht sehen kann; sie ist so furchtsam und geht so ungern in's Wasser." (met puntjes, maar die kan ik niet vinden op dit toetsenbord) (Frohliche Wissenschaft, 173)

Dat schreef hij waarschijnlijk in Genua

Een donderdagmiddag in Genua

2008-02-07T12:01:00.000-08:00

Het was 17 graden vandaag! Met een felle zon die je in Nederland alleen in hartje zomer tegenkomt. Ik heb, wederom in slechts een shirtje (en een broek natuurlijk, grapjas) op de rotsen gezeten en over zee uitgekeken, naar de vissers, en de bootjes, en de golven die tegen de rotsen slaan.

En toen ik terugwandelde hoorde ik de kerkklokken slaan. En toen heb ik de mis bijgewoond. Niet omdat ik mijn christelijk geloof heb teruggevonden (sorry paps en mams) maar meer voor uhm .. antropologisch onderzoek. Ik moet eerlijk zeggen dat daat wel een beetje ongemakkelijk voelde, tussen al die mensen die zo door en door geloven. Vooral toen de pastoor verkondigde dat het kwaad niet in de samenleving huist, maar in de indivuduele mens - de heiden- zelf, die zondig is, kreeg ik wel even rillingen over mijn rug. De kerk zat stampvol met voornamelijk oude dametjes, waarvoor de kerk ook een sociale functie heeft. Daar worden de laatste roddels besproken (de dochter van die is zwanger en die andere is al weken niet aanwezig - schande!). Toen de pastoor de laatste woorden had uitgesproken begon er gelijk een gekwebbel op vol volume. Er wordt niet gezongen in de kerk, maar wel heel veel gepraat (ook in de kerk hebben Italianen veel woorden nodig natuurlijk), maar wel in italiaans tempo dus zo lang duurde de mis niet. En er wordt veel in koor het geloof beleden. Ik kreeg nog een wantrouwende blik van de pastoor toegeworpen omdat ik niet mee deed met het hardop belijden van het geloof. Maar hij heeft me nog wel willen zegenen gelukkig (of zoiets, volgens mij kreeg ik wijwater over me heen gesprenkeld, misschien ben ik wel opnieuw gedoopt..), dus misschien viel ik niet helemaal door de mand. Daarbij was ik een kop groter dan de meeste aanwezigen, en zie ik er niet heel italiaans uit, dus hij zal wel gedacht hebben dat dat de redenen waren waarom ik niet meekwam met de geloofsbelijdenissen. Maar de oude dametjes waren allang blij iemand van onder de 30 in de kerk te zien...

Genua

2008-02-05T05:40:00.001-08:00

Ik woon in de mooiste wijk van Genova. Onder mij woont de gouverneur van Genova en meer van dat soort mensen. Mensen van welstand. Mensen met geld. Ik ben maar een meisje uit Raalte maar dat weten zij niet. Ik ben Nederlandse en dat is goed, want Nederland is modern. Een beetje zoals Amerika. Daarbij studeer ik Filosofie. Dus ik mag er ook bijhoren. Mijn nieuwe huisbazin studeerde ook filosofie. Ze heeft roze haar, roodgestifte lippen en draagt een bontje om haar schouders. Ze is aardig voor me, in ieder geval zolang ik doe wat zij zegt. Ik schrijf mijn scriptie over Spinoza en dat is goed. Ze houdt van Spinoza, vooral van het feit dat hij zijn Ethica in geometrische vorm heeft uiteengezet. Ik heb maar niet verder gevraagd. Verder houdt ze van Kunst. Daar heeft ze een boekje over geschreven. Het boekje heeft ze op de keukentafel achtergelaten. Nu is het dus de bedoeling dat ik haar boekje lees, en zeg dat het goed geschreven is en interessant. Bovendien moet ik mee naar de expositie van de kunstwerken uit het boekje. En dan de goede dingen zeggen. Laatst vroeg ze me of ik van kunst hield. Ik zei dat ik daar geen algemeen antwoord op kon geven, van sommige kunst wel, sommige niet. Van veel contemporaine kunst houd ik niet zo. Ik weet niet of dat het goede antwoord was. Ik moet de goede mensen groeten. De buurvrouw van rechts, een oud zeurwijfje, daar moet ik vriendelijk tegen zijn en praatjes mee maken. De overbuurvrouw mag ik niet groeten, want daar heeft ze slechte verhalen over gehoord, bovendien kent ze haar niet. Op de eerste dag moest ik 4 uur wachten omdat ze er nog niet was, en ik heb mijn koffers toen een tijdje bij de verkeerde buurvrouw laten staan. Ik zal het nooit meer doen mevrouw. Ik heb twintig formulieren ondertekend om hier te kunnen wonen. En nu stuurt ze me 5 smsjes en belt me 2 keer per dag om me te zeggen dat ik een fiscale code aan moet vragen, en of ik dat al gedaan heb. Dat het echt dringend is. ‘Heil f”uhrerin’ denk ik, maar ik houd me in.

Ze woont niet hier dus het is allemaal geen probleem. Ik woon op de bovenste verdieping van een prachtig huis met een marmeren trap en een rode loper bij binnenkomst. Binnen is het voornamelijk IKEA wat de klok slaat. Plastic. Ik zit aan de keukentafel, met het grote keukenraam wijdopen. Ik zie de zee net niet, want ook het huis wat voor mijn huis staat is groot. Ik hoor de zee wel, de auto’s helaas ook. Ik zit hier in een t-shirtje. Dat kan want het is warm en de zon schijnt fel. De zon baant zich een weg naar binnen en gloeit op mijn huid. Ik eet gnocchi di patate al pesto genovese (smaakt niet zoals in het glazen bertolli potje), met een glas aqua minerale, zoals dat hoort rond 2 uur ‘s middags. De wijn mist nog maar die ben ik vergeten te kopen.

Ik heb me voor een cursus salsadansen ingeschreven, op vijf minuten lopen van mijn huis. Ook wil ik gaan skeeleren en racefietsen langs de kust, en, mocht ik ooit nog geld over hebben, leren windsurfen. Hoe anders is Genova vergeleken met Bologna, hoeveel verschil maken die 3,5 uur. De zon en de schone lucht maken dat ik zin heb om buiten te zijn. Dat ik zoveel mogelijk warmte van de zon op wil vangen. Ik heb weer zin om te leven. Ik ga zo naar zee, om op de rotsen te zitten en op zee uit te kijken, naar de grote vrachtschepen en kleine bootjes en naar hoe de zee tegen de rotsen slaat die vlak voor mij liggen.

Nederland. Zo gek nog niet

2008-01-23T09:31:00.001-08:00

Italianen en Filosofie

2008-01-23T08:22:00.000-08:00

Hoogcultuur met de grote H. Want dat is belangrijk voor de italianen. De Boeken met de grote B van de Namen met de grote N moeten worden gelezen en becommentarieerd. Zoals het hoort natuurlijk. En de klassiekers hoor je goed te vinden. Dus de Ilias en Aristotoles en Plato zijn onze voorbeelden. En iedereen die eenmaal op een voetstuk staat is goed, en daar zal iedereen het mee eens zijn!

Gister ging ik naar een lezing van een heel bekende, grote italiaanse filosoof (zo werd mij verteld), over de filosofie van het concept reizen, zoals u weet een groot thema uit de geschiedenis (want dat is belangrijk). Zijn autoriteit stond vanaf het begin al vast, want: Het is zo'n grote man, en hij is zo belangrijk voor de italiaanse cultuur(en als italianen dat in hun leven 10 keer hebben gehoord, dan nemen ze dat vanzelf over). Ah bovendien is hij de burgemeester van Venetie (ja, dat kan gewoon, burgemeester en filosoof tegelijk zijn, hier begon ik al iets te twijfelen over de grootheid van de meneer in kwestie) De ingredienten waren klassiek of in ieder geval algemeen geaccepteerd: De ilias van Homerus, die van James Joyce, en dan nog wat aristoteliaans gedefinieer in de zin van 'De mens is ....', De filosoof is ....', De reis is '....', De reis heeft een doel. De reis is een samenkomst van ervaringen (oeeh diep!). Tegenwerpingen werden gelijk door het publiek uitgejoeld, en overigens ging de spreker daar maar al te graag in mee, en liet alleen zijn vriendjes de professoren wat zeggen. Een paar mooie quotes:

'De anathon van de filosoof, een grieks begrip, wat moeilijk te definieren is, maar zoiets als 'het hoogste', 'Het ultieme goed' is niet-zijn, geen zijn maar niet-zijn, het is geen creatie, maar de-creatie'
'De reis is een samenkomst van ervaringen, en heeft altijd een doel'
'De ware kennis ligt in de taal. De ware kennis ligt in de taal! Er is geen waarheid buiten die taal'

(even later) 'maar de waarheid is boven de taal! Boven de taal, buiten de taal!'

Waar het op sloeg, ik heb geen idee. Een vriend vraagt aan mij bij het naar buiten gaan: 'Heb je het gesnapt? Vast niet he? Het was best moeilijk'. Maar volgens mij heb ik alles gesnapt wat er te snappen viel. Dat het allemaal larie is, verpakt in een mooi Heideggeriaans/aristoteliaans verhaaltje. Filosoferen als generalisatie, net of er meer te zeggen valt als alles gegeneraliseerd wordt. Op een begeven moment begon hij zelf de westerse mens te definieren: De westerse mens is op zoek, vindt geen rust.

Nee, want die lui uit azie zitten altijd alleen maar een potje te mediteren en rustig te zijn. (volgens mij moet die meneer zelf een keer op reis gaan, in plaats van in zijn studiekamer in Venetie Plato en Aristotoles en Homerus te lezen)

Er was een man die zij dat hij het niet helemaal met zijn Joyce-interpretatie eens was. Dat Joyce meer dan hem met Homerus te kunnen vergelijken, in de nihilistische traditie van Duchamp staat, en het dadaisme. Het enige antwoord dat meneer daarop wilde geven was, met een lichtelijk autoritaire stembuiging: 'Nou, ik prefereer toch de mijne.' Met bijval van het publiek uiteraard, die in gelach en geklap uitbarsste en vervolgens alle pogingen van de man om een reactie te geven onderdrukte met uitlachen en een luid sssstttt!. (Ik ken James Joyce niet zo goed, maar volgens mij had de man best een punt)

Maar het was briljant om mee te maken, jammer dat ik mijn voice-recorder niet bij me had.

Het had mij een experiment geleken als hij nou een verhaal had verteld over een blauw olifantje in het bos, en er daarna de filosofische betekenis van had uitgelegd. volgens mij zouden de mensen dan nog steeds zo onwijs geinteresseerd zitten te kijken 'goh, wat een diepe dingen vertelt die man he (ik snap er geen barst van, maar hij is de autoriteit, dus hij zal wel heeeeele diepe dingen te zeggen hebben)

De mensen in het publiek waren zo onder de indruk van deze wijze man. Wat een schouwtoneel!

Ah, nog een leuk verhaaltje over italiaanse filosofen. Een docent aan de UvA had me al gewaarschuwd dat italiaanse docenten een soort van Goden zijn. Nou, ik heb er een ontmoet. In alles wat hij deed werd duidelijk dat hij degene was met autoriteit: zijn houding, zijn stembuigingen, de manier waarop hij studenten indringend in hun ogen keek terwijl hij door de zaal rondliep (terwijl die studenten vervolgens verlegen naar beneden staarden). Wanneer ik na college in een barretje openlijk mijn twijfels over enkele standpunten had geuit, werd ik door een italiaanse studente behoorlijk op mijn plaats gezet. 'Je moet niet denken dat je het beter weet dan hem, hij is een grote filosoof (daar komt'ie weer, dat gegooi met dat 'de grote ..') en heeft al 30 jaar Aristotoles gestudeerd. Bovendien is Aristoteles een grote filosoof, en je moet niet denken dat jij daar kritiek op kan hebben. Misschien moet je maar eens wat beter nadenken voordat je iets zegt. Zowiezo is filosofie er niet voor om je eigen mening te hebben. In filosofie studeer je de teksten van de filosofen en die probeer je zo goed mogelijk te interpreteren.'

Ook de docent was het daarmee eens: In het autoritaire spel was hij niet de hoogste baas. Nóg hoger stond voor hem dé filosoof : Aristoteles. Aristoteles’ macht was onaantastbaar. En ook daar was ik het niet mee eens. Ik vind dat Aristotoles al lang door de geschiedenis is ingehaald (ik ben niet de enige trouwens, laat ik dat er nog even bijzeggen).

Op een dag, tijdens een nogal saai college, zei de docent opeens, na minstens tien keer herhaald te hebben hoe ongelooflijk moeilijk het argument van determinisme wel niet was: 'In de filosofie zijn er geen leraren (ongetwijfeld had hij die opmerking niet zelf verzonnen, maar van iemand van de Filosofen met de grote F) en het onderwerp is zo moeilijk dat ik er zelf niet helemaal uit kom, dus zou ik jullie om hulp willen vragen.' En hoewel ik mezelf achteraf besefte dat dit helemaal niet als een uitnodiging tot discussie was bedoeld, maar meer als een poging willekeurige reacties van mondige studenten uit te lokken, om die vervolgens te weerleggen, besloot ik mijn kans te grijpen en in te zetten met een felle aanval op Aristotoles’ visie van determinisme. Ik zette er mijn Spinoziaanse visie van determinisme tegenover, met goede uitleg.

Ik wachtte gespannen af wat voor antwoord er zou volgen....
Niets! De docent verboog mijn argument zodat het niet mijn argument meer was en met een zwakke tegenwerping daarop besloot hij dat ik mijn zegje gedaan had. Hups, in de prullebak ermee.

Maar ik voelde me beledigd! Dat wat een groot punt zou moeten zijn om over te discussieren, dat wat Aristoteles' wereld had moeten laten beven en een fel licht had moeten werpen op wat er absoluut niet deugde aan de Aristotelesargumentatie, zodat alles duidelijk zou worden en de docent in het vervolg goed college zou kunnen geven over dit onderwerp, werd in twee minuutjes afgedaan en weggeworpen.

Dus ik ging naar de docent in de pauze, om uitleg te vragen. En die zei: 'Spinoza.....hmmm.....Dat is wat heel anders dan Aristoteles'

Manon: 'Ja zeker, heel anders. Maar waarom was u het nou niet met me eens?'

'Heel anders. Spinoza grijpt niet op Aristoteles terug. Meer op de stoici.'

Manon: 'Ja, maar hij was geen stoicus'

(zichtbaar ongemakkelijk)'uhmm..nee'
'Maar Spinoza is heel anders dan Aristoteles'

Manon -nog steeds vergezeld met een vriendelijke glimlach uiteraard-'Ah, is dat waarom u niet van Spinoza houdt?'

'Nee, Ik ben best geinteresseerd in de Stoici'

Dus. Daar kon ik het mee doen.

En toen volgde mijn straf: ik werd structureel genegeerd in het volgende college. Zijn fixatie op hulpeloze studentenblikken ging over van de student aan mijn ene zijde tot degene aan de andere zijde. Het Goden-ego was duidelijk gekwetst.

Italie en Filosofie: Geen goede combinatie.

Genova

2007-12-12T04:49:00.000-08:00

Hier woon ik vanaf Januari:

Een teken van leven

2007-12-09T08:25:00.000-08:00

Sorry vrienden. Ik leef nog! Al zijn de omstandigheden niet zo optimaal als ik zou willen. Ten eerste moet je om filosofie te studeren niet in Italie zijn. Ik was gewaarschuwd door meneer Groenendijk, maar nu zag ik het zelf: De italiaanse professor (vooral die in filosofie!) is een soort God hier. Ook al verdient hij niet zoveel, zijn sociale status is onwijs veel groter dan die van een universitair docent in Nederland. En waag het niet om als eigenwijze filosofiestudent aan die ivoren toren te komen.. Goed, dat deed ik dus wel. Vrij goed vond ik, met argumenten, rationeel, zoals dat hoort in filosofie. Was niet ok. De docent gaf me -- als waardering voor mijn tekst (en aangezien de normering ging van -- tot +++ betekent dat dus: heel slecht) en enige discussie was onmogelijk. Met japans gaat het gelukkig wel goed, dus ik probeer me daar nu op te storten. Alsmede op het schrijven van mijn bachelorscriptie. Maar ook dat gaat niet van harte. De omstandigheden zijn niet optimaal. Bologna heeft niet mijn hart gestolen en ik heb de neiging hier weg te gaan. Dat heeft nog een belangrijke reden, en heeft te maken met de geografische ligging van de stad. Bologna ligt in Noord italie, vrij in het midden, en is omgeven door bergen. Dat betekent dat alle lucht en alle vochtigheid in het bergdal blijft hangen. In de zomer stikt men van de klamme hitte, in de winter blijft de griep in de stad hangen en drinkt de vochtige koude lucht zich door je kleding heen en blijft ook de griep hangen. Ik ben inmiddels al twee keer twee dagen ziek geweest (en ik ben normaal nooit ziek) en heb al drie keer onwijze pijn aan mijn keel gehad, waarvan een keer keelontsteking. Dit is geen stad voor gevoelige wezens. Het weer lijkt op de mensen over te slaan, die zo koud en grijs zijn als de lucht die boven Bologna hangt. Op straat zie ik weinig mensen waarvan ik de behoefte voel om ze beter te leren kennen. De blikken zijn koud en op materiele zaken gericht. Mensen kopen prachtige kleding en mooie huizen om zich beter te voelen, voor een tijdje. Het bolognese accent doet pijn aan mijn oren. De vrouwen hebben hoge kraakstemmen waarmee ze praten over zaken die het niet waard zijn om zoveel woorden aan vuil te maken.

Dus, er treedt een wending om in mijn persoonlijk klimaat hier. Ik maak in ieder geval het semester af en dan zie ik wat ik doe (kijk eens het voordeel van je een jaar uit je naad werken zodat je een jaar in vrijheid kunt leven) Natuurlijk zijn er ook positieve kanten. De huisbazin (of "huisoma") is een schat die veel te vriendelijk is en daardoor moet lijden (ze heeft haar kinderen te veel verwend en lijdt nu onder alle ruzies om geld wat haar dochters van haar eisen). Maar we hebben goede gesprekken en kijken samen stomme tv-programma's. Ze bekommert zich om me als ik een paar dagen wegga en ze vriest bananen voor me in als ik keelpijn heb. Verder heb ik wat mensen ontmoet die ik heel erg mag. Grappig genoeg komen ze allemaal uit zuid-Italie. Er is een groep van muzikanten en een groep van luisteraars die elkaar elke week ontmoeten. Verder zijn er een groep studenten waar ik mee uitga naar leuke verborgen plekjes in Bologna. Maar blijkbaar is dat niet genoeg voor mij. Wordt vervolgd..

Gereis

2007-11-14T03:05:00.000-08:00

Ik voel me alsof ik vier weken heb geleefd in één. Inmiddels ben ik van Bologna naar Pisa gereisd, van Pisa naar Amsterdam, van Amsterdam naar Rotterdam, van Rotterdam weer naar Amsterdam, van Asmterdam naar Raalte, van Raalte weer naar Bologna en van Bologna naar Ravenna, waarna mijn lichaam genoeg had van al dat verplaatsen en me vervolgens verplichtte om me anderhalve dag lang verplicht binnen een plek met een kleine doorsnede te begeven: mijn bed. Inmiddels heb ik met grote blijdschap weer een hoop Nederlandse gezichten kunnen zien en spreken (en ook een hoop niet overigens), heb ik het prachtige Amsterdam bij herfst gezien, heb ik de oude vertrouwde wijsbieb nog even ogezocht en heb ik in Italië nog wat cultuurgesnoven. Want Femke was hier op bezoek en die had wel trek in een lijntje. Na eentje begonnen er echter lichaamsfuncties bij mij uit te vallen, dus het lijntje Bologna - Florence - Bologna moest ze in dr eentje gaan doen zaterdag. Maar met dank aan de bezorgdheid van de thuisoma ("zal ik een dokter bellen?" "Wil je je temperatuur opmeten?" "Als je dorst hebt moet je het zeggen hoor!" "Weet je zeker dat je niet je temperatuur wilt opmeten?") en de bemoedigde woorden van Nietzsche die een lijntje trekt (het blijft om de lijntjes gaan in dit stuk) tussen een kwakkelend lichaam en een krachtig filosoferen met de hamer, ben ik er nu weer helemaal bovenop. En nu ben ik als een gek aan het studeren, want voor morgen moet ik kunnen praten (praten ja!) over 120 pagina's italiaanse psychologie van het geheugen en nog eens 236 pagina's (ongeveer) culturele pscychologie. Tja, je moet er wat voor over hebben om 5 ECTS te behalen...

Dag

2007-10-27T04:34:00.000-07:00

Inmiddels ziet een Manondag er ongeveer als volgt uit: Om een uur of 9 spannen al mijn rugspieren zich gezamenlijk aan vanwege het oorverdovende geluid van de wekker die zich iets te dicht naast mijn gevoelige oren bevindt. Dan schuivel..eehh schuifel (dankje Mig!) ik richting douche die altijd te koud is (maar ik prefereer mijn douchewater dan ook kokend, als het velletje blank blijft is het zeker te koud) en kom erachter dat het concept de avond vantevoren ontbijt kopen nog steeds geen gewoonte is geworden. Na enkele kruimeltjes achtergebleven ontbijt en een kopje sterpe italiaanse koffie loop ik, wakker inmiddels, naar mijn fiets (!) die me naar het centrum brengt. Om kwart voor 11 loop ik in verstelde pas (want ik denk nog steeds dat het een probleem is als je een half uur te laat college binnenkomt) langs alle andere studenten die (op hun gemak) Via Zamboni doorkruisen, om bij mijn italiaanse medestudenten te voegen bij het college psychologie van het geheugen. Na dat college heb ik nog twee uur om een beetje door Bologna te zwalken op zoek naar koffie, enkele reflecties van medestudenten en andere Bolognese kennissen en iets eetbaars, waarna tussen 3 en 5 het college ‘gechiedenis van de antieke filosofie’ begint. Twee uur reflectie over de betekenis van het begrip ‘geluk’ voor ons modernen, afgezet tegen de betekenis die de antieken aan dit begrip verleenden. Moe en voldaan van alle reflectie keer ik dan naar huis terug, waar ik wat over koetjes en kalfjes praat met de 68-jarige huisbazin, wat te eten maak, nog enkele filosofische reflecties van Spinoza (want die scriptie moet ook nog geschreven worden dit jaar) tot me neem en dan een soort om me dan aan een soort van fusion-cooking tussen de italiaanse keuken, enkele Manontoevoegingen en wat er voorhanden is in de koelkast. Dan resten er nog een paar uur hersendodende televisie maar toch ook erg vermakelijke (ik geloof dat het programma in Nederland ‘deal or no deal’ heet, zo heb ik me door mijn liefste zusje laten informeren). Oh en ik ben fan van de italiaanse dansen met sterren! Dit is voor maandag tot en met woensdag. Op donderdag en vrijdag bestaat de lesstof uit Japanse taal en cultuur, waar we in 2 lesdagen 70 karakters uit ons hoofd moeten leren. Geen gemakkelijke kost dus (en ook in het Japans is mijn handschrift niet om over, of mee, naar huis te schrijven) maar wel erg leuk. Mijn activiteiten in het weekend daar valt geen mouw op te.., geen spelt op te...(ik ben het gezegde kwijt) in het vooruitzicht staat een bezoekje aan Noord-Italie gepland (zeg maar tot aan Rome), verspreid over dit jaar.

Piazza maggiore, Bologna

2007-10-21T12:55:00.003-07:00

It's cold! And it's raining! I'm happy though, at the central square with my computer on my lap, connecting to the world..

raining in the sing.jpg
Originally uploaded by Securitas et Pax

Nederlandsche taal

2007-10-21T12:31:00.001-07:00

Vorige week was zwaar want ik werd met een nieuwe taal geconfronteerd: Het Nederlands. Het leek of deze taal zich na anderhalve maand Italiaans stiekempjes via een zijdeurtje mijn hersenpan had willen verlaten. Ik riep het gelukkig nog net op tijd terug. "Riep? Is dat de verleden tijd van het werkwoord roepen?", vroeg ik afgelopen zaterdag in een staat van oprechte verbazing aan mijn vader. Paps antwoordde instemmend, maar met een lichte blik van wanhoop, waaruit sprak dat of misschien alle moeite om zijn dochter de eerste paar jaar van haar leven de beginselen van de Nederlanse taal bij te leren nu voor niets was geweest. Maar gelukkig, na 3 dagen hard oefenen kwamen de zinnen gelukkig weer een beetje terug.

Bezoek vanuit het thuisland

2007-10-21T12:30:00.000-07:00

Paps en geliefde zusje Lisa kwamen vorige week donderdag om een uur of 11 ‘s avonds, en zijn gistermiddag (want ik schreef dit afgelopen woensdag) weer naar de (nu nog) koudere lage landen vertrokken. Ze hebben de bolognese mentaliteit van mijn sluwe en op de centen lettende (mama is er niets bij!) huisbazin ontdekt (mevrouw Palotti, voor de gelegenheid tot mevrouw Malotie omgedoopt), de ijsjes en de trattoria’s van Bologna ontdekt en de winkelgallerien van Milaan, een stad die overigens een beetje tegenviel als ‘creatieve stad’. Milaan lijkt meer een grijzemuizen werkstad waar af en toe een meeting is van creatievelingen in de mode wanneer de collecties worden getoond, of in design vanwege de salone di mobile. Maar Lisa vond alle vitrines van Armani, Dolce & Gabbana en Gucci (Viktor & Rolf niet gezien overigens, dat was wel jammer) natuurlijk geweldig, en de binnenkant van alle grote modewinkelketens die in elke grote stad hetzelfde zijn (Zara, H&M) en de Duomo was prachtig (van buiten tenminste, we zijn niet naar binnen geweest) Maandag hebben pappa en lisa het gebrek aan cultuur van Milaan nog even ingehaald in Ravenna, terwijl voor mij de dagelijkse collegecyclus weer begon. Gister hebben we gedrieen nog een afscheidspicknick bij het park (want het park bleek toch verder weg dan ik dacht) gedaan, en zijn onze wegen weer gescheiden.

Bologna

2007-10-16T14:32:00.000-07:00

Excuses dagboek, ik heb je verwaarloosd. Ik heb je niets verteld over de stad van de bogen, over de colleges die achter de bogen plaasvinden en de mensen die erachter wonen. La dotta, la grassa, la rossa….Bologna!

‘La dotta’ staat voor de geleerden. Bologna is geen plaats om te verdrinken in de lieflijke middeleeuwse omgeving, geen plaats om lange wandelingen te maken in de zomer (want daarvoor is het klimaat te Nederlands: zo humid (het nederlandse woord kan ik even niet vinden) dat je uit je voegen barst in de zomer. Eri s dan ook geen moer te beleven als het academisch jaar op zijn einde loopt), in Bologna leest men. Goed op te merken aan de oudste universiteit van Europa, met bijpassende studentendichtheid, en op elke hoek van de straat een boekwinkel met alle boeken die je kunt verzinnen. Alleen in het italiaans, dat wel. Voor de andere talen moet je naar de internationale boekwinkel.

‘La grassa’ betekent vet, maar betekent eigenlijk vooral dat je hier in Bologna zo lekker kunt eten. Veel vlees in de originale keuken, dat wel. Maar mij is toevertrouwd dat de italianen hun dieren als hun eigen kinderen behandelen, dus ik heb (vergeef mij die-hards) ook van de kadavers gegeten, en kan na in de afgelopen vier dagen vijf keer uit eten te zijn geweest deze uitrdrukking over Bologna met nadruk bevestigen.

‘La rossa’ betekent dat het Kommunistisch Manifest hier nog altijd levend is onder de bevolking. Ook dat heb ik gemerkt. Studenten die massaal in processie door de straten van Bologna marcheren tegen de macht van het kapitalisme, lezingen over het communisme (waar ik me overigens voor heb opgegeven, ben erg benieuwd naar wat voor strijdlust er leeft onder de studentenbevolking), krantjes met marxiaanse retorica waar marx nog wat van zou kunnen leren, en het kommunistisch manifest in twee talen voor maar 10,-. Dat ik daar met mijn Luis Vuitton collegetas rondliep was blijkbaar geen reden om me toch ook niet over te halen de collages te bezoeken, dus binnenkort zal ik ook met dit derde aspect van Bologna nader in contact komen.

Wandeling door Bologna

2007-10-05T06:55:00.000-07:00

Tegen het vallen van de avond, om een uur of 5 (hoewel de Italianen schijnen te vinden dat de avond al na hetmiddageten begint) maakte ik een rustig wandeligetje door de stad om even bij te komen van alle informatie die tijdens de colleges op me af was gevuurd, en opeens, in een klein verlaten straatje, hoorde ik prachtige vioolmuziek. Het was net een filmscene: als achtergrond het kleine straatje met huizen in alle schakeringen rood, de prachtige muziek als subtiele achtergrondmuziek om het dromerige karakter van het straatje te benadrukken en de hoofdrolspeler die, om even bij te komen van de informatie die tijdens de colleges op haar af zijn gevuurd, een wandelingetje maakt door de straatjes van Bologna. De muziek hint dat haar daar om de hoek misschien wel een verrassing staat te wachten, zij het de liefde van haar leven, zij het een wrede moordenaar.

Echter, om de hoek gekomen merkte ik dat de sfeer van de muziek en die van de enschenering inmiddels flink uit elkaar begonnen te lopen. Om de hoek werd ik eerst aangestaard door een bewakingscaerra, waarna ik twee tellen later werd begroet door een onwelriekende urinegeur. Ineens werd de situatie duidelijk. Deze prachtige vioolmuziek is geen welwillend gebaar van het goedige Bolognese stadsbestuur aan zijn burgers geweest, maar het is dezelfde tactiek –alleen een stuk eleganter uitgevoerd – als in de Amsterdamse metrohallen wordt ingezet om bivakkerende junkies te weren van rustige en afgelegen plekjes in de stad. Wellicht ljik ik met mijn eerste associatie overde herkomst van deze muziek een naiëve dromer voor u, nuchtere Hollanders, maar ik zweer u: dat is niet mijn schuld. Want in zo'n prachtige omgeving vergeet men al gauw het bestaan van een of andere harde realiteit. Een realiteit die overigens snel weer terugkeert wanneer men bijna wordt geschept door een autobus die in volle vaart langsscheurt. Maar wat eigenlijk het allerbelangrijkste is wat ik hier terugvind en die maand in Siena heb gemist: fietsen! Tja, ik blijf toch een Nederlander...

Regen in Siena

2007-09-26T09:44:00.001-07:00

Piove, piove
la gatta non si muove
si accende la candela
si dice buonasera
si accende il lumicino
si dice buon mattino

Het regent, het regent
de poes beweegt zich niet
men steekt de kaars aan
en zegt goedenavond
men steekt het waxinelichtje (of zoiets) aan
en zegt goedenmorgen

Dreaming of Siena

2007-09-26T09:38:00.000-07:00

Yesterday, after the language course I was a bit tired -which is quite understandable regarding the time I woke up in the morning-, but since in this place it's better to dream with your eyes wide open, I went for a walk and discovered some real Sienese life outside the ancient city walls. In this country the beautiful houses aren't just to be found in the centre of a town -quite the contrary- so it was a lovely walk. There were some pretty good examples of the perfect house -or should I say castle - and while I'm still waiting for faith to be heading in the other direction, everything stays just as perfect as it was. I can find no other way to put it than saying that this city is giving me lots of space. I feel like living, I feel like creating things (even though for the past three weeks it has been mostly pasta) and sometimes I feel like singing while strolling through these little streets at night. Things are like I had imagined them to be. Italy is a veggie's delight, the sun still gives warmth to the air and the colour of the houses. Most of the men use too many words for what they want to say and think facts & figures are the most important thing in life. The men on the streets whisper unintelligible things as I pass by, and with some difficulty I can stop the tendency of my curiosity to stop and ask what they said. The mosquitoes still think I'm a nice snack, a sin regarding I'm a vegetarian (If I ever discover a people eating mosquito pie, I will not hesitate to make an exception to my vegetarianism) but I can handle this little discomfort. Only four more days doing the antipasto, and then the real Bolognese -vegetarian of course- begins

Giornata in Sogni (dag in dromenland)

2007-09-17T13:38:00.000-07:00

Vandaag was een Manon-dag bij uitersten. De eerste signalen dat vandaag misschien geen goede dag was om uit te gaan begonnen al vroeg (of eigenlijk laat). Afgelopen nacht kwam ik erachter dat mijn afspraak met mijn huisbaas om 2 uur ’s middags onmogelijk was. Er zou een trein om kwart over 12 gaan, maar die kwam pas om kwart over drie aan. En er zou er een om 9 uur gaan, maar die kwam om een uur of 12 aan en ik had net besloten dat ik lief voor mijn nachtrust ging zijn en dat niets daarvoor in de weg mocht staan. Kwart over 12 dus. De huisbazin had immers gezegd dat ik mocht komen wanneer ik wilde, als ik maar zou bellen. Ik ging lekker uitslapen tot 10 uur (wat alsnog betekende 7 uur slaap, in plaats van de 9 uur waar mijn lichaam al weken om vraagt) Vanochtend stond ik op en had niet aan ontbijt gedacht.(niet dat dat een uitzondering is) Ik mocht gelukkig wat ontbijtgranen (of nee, iets van rijst geloof ik, in ieder geval iets waaruit ieder spoor van herkomst verdwenen was, zowel in smaak als in vorm) van mijn huisgenootje eten. Dankbaar ging ik op zoek naar mijn melk, maar die melk bleek helaas alweer iets te lang in de koelkast te hebben gelegen, en van karnemelk houd ik niet zo. Maar gelukkig had datzelfde huisgenootje, de engel, nog een pakje melk staan. Ik ging rustig wakker worden onder de douche, aankleden etc, toen bleek dat ik nog 25 minuten had voor de trein zou gaan, en ik had geen idee hoe precies bij het stadion te komen. Na wat manongehaast en een snelle uitleg van de route ben ik gesnelwandeld naar het station (net zo snel als een snelwandelaar voor mij, hij moet wel gebaald hebben). Toen haalde bus 9 mij in, een bus die ik ook makkelijk had kunnen nemen want de bushalte ligt op mijn route. Maar, ik was op tijd. Kaartjes kopen ging ook moeilijk, maar dat kwam omdat ik ineens 47,- (nederlandse prijzen) moest gaan betalen voor een retourtje en dat zag ik toch niet zitten. Goed, trein net gehaald. Toen kreeg ik een boete omdat ik vergeten was mijn kaartje te stempelen. Op het station in Firenze had de trein vertraging, en manon begon ook vertraging te krijgen van de honger (want een klein schoteltje met melk en ondefinieerbaarheid doet et em niet voor mij ’s ochtends) en zin in koffie, want om de een of andere reden had ik trek in thee vanochtend. Eerste plek, een bar a-la nederland, met heel veel veel te duur junkfood met veel te veel neonlicht en veel te lange rijen. Maar gelukkig, enkele kleine stalletjes. Mèt een espressomachine. Dacht ik. Want die espressomachines stonden er blijkbaar voor de sier. Want het was verplicht om voor je dagelijks benodigde hoeveelheid cafeïne de neonlichten, het junkfood en de rijen te trotseren. Maar dat kon niet en mijn lijf protesteerde ook. Toen heb ik (vergeeft u mij mededierenliefhebbers) een broodje ham gekocht. En het was niet eens lekker! Het was denk ik het meest ranzige broodje ham dat ik ooit gegeten heb. Hmm, het verhaal begint lang te worden. Waar het iig op neerkomt is dat ik het nummer van de mrs. Palleotti niet had opgeslagen en dat ik haar nog op het nippertje heb kunnen vertellen dat ik op het station was, voordat de batterijen van mijn telefoon leeg waren. En toen ze er was, bleek dat ze toch om 2 uur bij het station (3 kwartier!) gewacht had. Maar ze vond het niet erg! Dat is dan wel weer fijn. En ze is echt gek als een deur, en we zijn een blokje om gegaan om een ijsje te halen, bij een plek waar ze duidelijk vaker kwam. En in de auto begon ze te vertellen over de andere huurder die ze niet had willen hebben omdat hij zo ontzettend lelijk was. En er was een Griekse jongen geweest, mooi als een engel, die had ze graag in huis gewild, maar ja haar dochter had al o.k. gezegd. Ik ging nog politiek correct zijn en vroeg of hij misschien een lelijk karakter had, maar het werd me vrij duidelijk dat haar maatstaven toch echt niet dik onder de huid liggen. Ik heb de proef doorstaan iig en we kunnen goed met elkaar opschieten. En de kamer is werkelijk geweldig. Vlakbij het centrum, maar in een heel erg rustige buurt. Een hele grote kamer van 20 m2, en iedereen die wil mag blijven slapen van d’r. En een prachtig klein balkonnetje met kleine plantjes. Nouja, kleine plantjes klinkt heel schattig, maar ze waren helemaal geel en dor en me was al snel duidelijk geworden dat mevrouw niet zo’n opgeruimd type was, want toen er iemand langskwam om de (bijna zwarte) ramen te lappen, zei ze: nee joh, die zijn net gedaan. Maargoed, ik ging de plantjes een beetje beter proberen te maken (of beter: levend proberen te houden) en toen vroeg ze of ik misschien in vissen van sterrenbeeld was, omdat ik zo lief was. Ik zei “Oh, nee, ik ben geboren in Augustus, een leeuw dus” maar dacht “wacht maar, die andere kant krijg je vast nog wel te zien dit jaar”. Ik kreeg nog een paar bonbonnetjes toegestopt en hoewel ze me de stad wilde laten zien en ik mocht blijven slapen en ik haar dochter moest ontmoeten die vis had gehaald bij zee, toen moest ik weer terug, want ik moest de boete voor mijn uitslapen betalen. Ik moest na 3 uurtjes alweer terug, want anders zou ik niet meer in Siena aankomen. En weer was ik vergeten te eten. En ik ging een bank zoeken, maar blijkbaar kon ik niet meer geld opnemen. En toen kwam er een meisje langs en die vroeg heel vriendelijk of ik haar wat geld kon geven voor een kaartje. En ik dacht “achjaa tuurlijk waarom niet” en vergat te denken dat ik zelf ook nog graag iets zou willen eten. Gelukkig moest ik een uur (EEN UUR) op station Empoli wachten, dus tijd genoeg om te eten. Ik ging eerst een pizzeria in, want misschien was het handig om eerst te betalen, omdat ik van mijn bankpas niet zeker was, en ik had geen zin om borden te gaan wassen om mijn pizza te betalen, want dan zou ik op een bankje in Empoli slapen, wat op zich nog niet zo erg zou zijn. Maar erger zou zijn: ik zou de hele nacht lastig worden gevallen door mannen die nog wel een bedje over zouden hebben. Maar de meneer van de pizzeria verwees mij naar de bank (die met geld, niet die in het park dus) en ik dacht “waarom ook niet” en bij de bank bleek mijn bankpasje niet op de juiste plek te zijn. Achja, ergens laten liggen uiteraard. En toen vond ik opeens in een obscuur hoekje van mijn portemonnee twee oude bankpasjes. Eerst dacht ik nog dat het oude pasje misschien door een soort van magic from above (je weet maar nooit) in een obscuur hoekje van mijn portemonnee was gaan zitten, maar bij de bankautomaat (een andere overigens, een halve stad verder, want die andere was out of service) Maar de bankpasjes (oude ofzo, ik ben nogal vaak van pas gewisseld het afgelopen jaar) werkten niet. Toch vond ik nog 3,20 in mijn tas. Kon ik toch nog in ieder geval wat gaan eten, want: een van de eerste levensbehoeften. (Ik was niet echt ongerust, dit soort dingen gebeuren mij) Ik ging terug naar de pizzeria, toen ik ineens mijn pasje zag, in de handen van de eigenaar. Dus in plaats van het hele avontuur met de bankpasjes send from above had ik ook gewoon even terug kunnen lopen. Maargoed, toen ging ik toch maar weer naar de bank om te pinnen, want inmiddels had ik voor meer dan 3,20 honger gekregen. En, wat een verrassing: de bankpas werkte nog steeds niet. Dus ik ging weer terug –en was inmiddels het gesprek van de avond geworden bij de oude mannetjes bij de bar, ze hadden waarschijnlijk al een half uur een gesprek gehad over mijn nationaliteit- (de uitkomst bleek duitserse, helaas..) maar toen bleek dat ze net alle pizza’s hadden opgeruimd. Maar ze wilden nog wel voor mij, het arme verstrooide meisje, een nieuwe maken. Maar helaas, het uur was alweer om en ik moest mijn trein gaan halen. Daarom, en alleen maar daarom, god der vegetariërs, heb ik wederom gezondigd en een broodje met zalm uit de automaat (ja want die ranzige droge veel te vette veel te dure sandwiches in onsmakelijk plastic hebben ze hier in automaten) gegeten. En nu zit ik in de trein naar huis. De dag duurt nog 1 uur en 4 minuten, en ik hoop dat er, net als bij de voetbalwedstrijd Siena-Milaan gisteravond, op het laaste moment nog een onverwachte wending in deze dag van rampen komt.

Raar

2007-09-14T13:34:00.001-07:00

Vandaag heb ik mijn italiaanse huisgenootje risotto leren koken.

Ondraaglijke lichtheid

2007-09-12T11:25:00.001-07:00

Het leven is licht hier (behalve in de ochtend, dan is het zwaar) en er is vrijwel niets dat op mij drukt. Voor enkele overpeinzingen heb ik enkele uren Macchiavelli's 'Il principe' zittende bij prachtig panorama aan dit dieet van rust toegevoegd, en voilà: bijna de ideale ingredienten voor een perfect Manonleven (het enige dat nog mist zijn enkele geliefden)

Vandaag presenteerde ik een test uit de krant aan de andere studenten. Het ging over soorten wijn en het politieke karakter van de verschillende soorten wijn. Wist u bijvoorbeeld dat Prosecco tentatieven naar Leganord heeft, terwijl de ultieme communist een Lambrusco is en een cabernet franc een ecologist? Ik houd van die italiaanse fijnzinnige schrijfstijl. Ook mijn schrijfstijl werd geprezen overigens, wel drie keer vandaag. Dat betekent ruimte in mijn hoofd. Zoveel ruimte heb ik in jaren niet gehad. En het voelt als mij, het voelt alsof ik weer een manonwortel te pakken heb, een grondstof. Het voelt geweldig.

Oh en een halfuurtje geleden had ik mijn nieuwe huisbaas aan de telefoon, en ze is heel sympathiek. Ik mocht komen kijken wanneer ik zou willen, en dan zou ze mij van het treinstation halen. Toen ik vroeg of 2 uur een geschikte tijd was om te komen (een vrij moeilijke zinsconstructie in het italiaans, dus ik was blij dat ik het eruit had) vroeg ze: bedoel je 2 uur 's middags of 2 uur 's nachts? Incredibile..

Leven als een italiaanse?

2007-09-07T15:43:00.000-07:00

Jeetje wat is het moeilijk om nederlands te schrijven als je de hele dag bezig bent woorden in het italiaans te zoeken. Però, vandaag was een prachtige dag. De vijfde dag dat ik te laat naar bed ga, een heel goed teken (alhoewel, eigenlijk ga ik altijd te laat naar bed, maargoed). Morgen is voor het eerst dat ik de stadsmuren weer uitkom; ik heb vijf dagen binnen een straal van 3 kilometer geleefd, een heel raar gevoel. Toch voelt het ook heel normaal nu al. Alles gaat zoals het moet gaat (al was ik een paar keer te laat, maargoed, Spinoza zegt dat ook die dingen gaan zoals ze gaan volgens hun eigen natuur) 's Ochtends haal ik nog snel voor de les begint een cappuccino da portare via aan de bar, dan zijn er de taalcursussen, 's middags maak ik een wandelingetje om de stad te ontdekken en eet ik pasta (en wijn)met mijn franse vrienden, en 's avonds doe ik net of ik huiswerk maak, zit een beetje voor het raam (met het uitzicht), lees de correriere della sera en (bekijk) de italiaanse vogue, luister een beetje muziek en eet (en drink) met nieuwgevonden vrienden. Italiaans gaat erg goed, vandaag vroeg de persoon achter de balie bij de bios of ik italiaanse was, nadat ik in het italiaans op zijn nieuwgevonden engels antwoordde, en mijn grote gat in de italiaanse grammatica weet ik nog goed te verbergen in de lessen. Morgen gaan we naar San Gimignano met de bus, en nu ga ik slapen en hopen niet te moe&misselijk te worden morgen. Oh, het is ook nog steeds heerlijk weer hier, trouwens! (muhaha)

Dag des oordeels

2007-09-04T13:08:00.000-07:00

Vandaag was de dag des oordeels. De mensen van de taalcursus zijn in groepen verdeeld met verschillende niveaus. En nu ben ik met gemengde gevoelens in het hoogste niveau geplaatst. Het voelt toch altijd wel fijner voor het ego om een beetje op gelijk niveau te zitten als de anderen (want vele zijn veel beter dan ik), maar aan de andere kant: Ik leer er veel van. Maar die grammaticatoets van vanochtend was echt terribile. Dus ik vertel mezelf weer eens er wat moeite in te stoppen. Ik heb geen wijn gedroken bij het eten, een grote persoonlijke overwinning moet ik zeggen, en nu zit ik dus op mijn kamer om te studeren. Hmm. Studeren dus. Mijn onderbewuste geeft een automatische reactie van aversie, en mijn bewuste ik wil eigenlijk ook veel liever een beetje op het piazza del campo hangen, dus ik zit hier een soort van non-gevecht te voeren tegen een dun laagje ratio.

Ah, ik was door Siena aan het lopen rond een uur of acht, zoekende naar een supermarkt, maar die verstoppen ze allemaal hier (net als alle andere winkels, de zwembaden, nouja eigenlijk alles zo'n beetje) toen ik opeens prachtige vioolmuziek hoorde. Dat, in combinatie met de kleine slingerende straatjes en straatlantaarns bij schemering. Het was even helemaal een italiaanse film. Gelukkig stopte de man net met spelen voordat de melancholie mij helemaal in zijn greep had.

Studeren dus..

Ontmoeting met Siena

2007-09-03T03:52:00.000-07:00

Sono arrivata a Siena!

Mijn handdoek die ik vanochtend onder het raam (op de derde verdieping) hing om te drogen is spoorloos verdwenen, tijdens de taaltoest kon ik alleen maar denken aan de cappuccino die ik vanochtend had gemist en bij de bakker vroeg ik of er hond op een croissantje zat... leven als een italiaanse gaat nog niet helemaal gesmeerd. Maar ik ben er! En ik heb zelfs niet in het park geslapen. Toen ik gister een half uur aan het wachten was vergat ik dat het in Italie niet echt een pre is om op tijd te komen, en ik ging zelf maar op zoek naar een plek om de nacht door te brengen. Maar net toen ik een bus naar het centrum in wilde stappen was daar opeens Aurore, een frans meisje met een kamer in het historische centrum van Siena. Dus daar ben ik nu. En dit is mijn uitzicht: